6 Noyabr 19:37

Saniyələr qusuram

İndi mənim şəhərim
adamsızlıqla dolub.
Çünki adam olanlar

atılıb, unudulub.
Hərdən saata baxaraq,
uzun-uzun susuram.
Geriyə dönmək üçün,
saniyələr qusuram.
Səhər, günorta, axşam
gur səsimi qısıram.
Gecə ay işığında
kölgəmlə danışıram.
Çox insanı sevərkən,
arsız olurmuş adam.
İnsanın çoxluğundan
“yalnız” olurmuş adam.
İnsan olmaq yerinə
kaş ki, allah olaydım.
Amma ki, göylərdə yox,
ürəklərdə qalaydım.
Heç allah da tək deyil,
yüzlərcə mələyi var.
Yalnız adamlarınsa,
yalnızca ürəyi var.
Həmin ürək dayansa,
ona kimlər ağlayar?
Yiyəsiz itlər ilə
soyuq tinlər ağlayar.
Günəş ayla boğuşur,
İt ulayır uzaqda.
Kölgəm itir gözümdən,
söz quruyur dodaqda.

Emil Hacıyev

Bəyən və paylaş

Rəylər

rəy(lər)